De volgende patronen zijn schadelijk voor de liefde tussen ouders en kinderen:

• Je weigert als kind je ouders te nemen zoals ze zijn.
• Ouders geven hun kinderen iets wat schadelijk is en jij neemt dat (als kind)  uit loyaliteit aan.
• Ouders nemen van hun kinderen en kinderen zijn bereid aan hun ouders te geven.

Als je als kind weigert je ouders aan te nemen zoals ze zijn, ben je waarschijnlijk ook gestopt met uitreiken. Soms geven kinderen aan hun ouders en nemen ouders van hen; de rollen zijn dan omgedraaid. De opening is dat je als kind opnieuw leert je ouders toe te laten en dat de ouders hun ouderrol weer op zich (kunnen) nemen. 

Het nemen van de ouders zoals ze zijn

Het is niet alleen belangrijk dat ouders hun kinderen nemen zoals ze zijn, maar het is ook essentieel dat jij, als kind, je ouders aanneemt zoals ze zijn. Als je als kind je ouders neemt zoals ze zijn, kan ook de liefde van je ouders voor jou als kind voluit stromen. Je hebt als kind in dit liefdesproces dus een actieve rol. 

Een mooi voorbeeld van het toelaten van de ouders is de borstvoeding na de geboorte. De melk is bij de moeder aanwezig, maar alleen als het kind zuigt, schiet de melk toe en wordt daarna opnieuw weer aangemaakt. 

Liefde bloeit als jij, als kind van je ouders, het leven dat je hebt gekregen, waardeert. Al het andere wat je nodig hebt om je te ontwikkelen, kan je ook van andere krijgen; alleen jouw ouders kunnen jou het leven geven.

Een tekort wat innerlijk blijft bestaan

Jij kan als kind niets aan je ouders toevoegen of afdoen. Het is belangrijk dat je beseft dat jouw eigen ouders de beste en de enig juiste zijn. Alleen dan kan je het leven zoals het gegeven is volledig nemen. Je neemt het leven aan door je ouders te eren. Dat kan nog best een klus zijn.

Koppigheid en angst maken dat we vaak weg lopen voor de laatste diepe buiging voor onze ouders. Als je echter niet neemt wat er is, zal je almaar meer nodig hebben van wat je niet hebt. Het tekort blijft dan innerlijk bestaan.

De kans om het leven volledig te leven

Het aanvaarden van je ouders zoals ze zijn, is niet bedoeld om je ouders te sparen (er vanuit gaande dat ze alles met de beste intenties hebben gedaan), maar om jou, als kind, de kans te geven het leven volledig toe te laten. Als je het leven neemt zoals het is, kom je in harmonie met de wereld, met de oorsprong en de grote krachten van het leven zelf.

In jou verenigen je ouders zich. Je kan niet volledig leven als je je  ouders of een deel van je ouders weigert. Soms, echter, zijn we bang om onze ouders aan te nemen. De paniek is dan goed voelbaar. Je weigert je ouders te accepteren uit angst om bijvoorbeeld hun verslaving, hun gekte, hun depressiviteit of hun kampsyndroom over te nemen. Maar juist door het geselecteerd aannemen van de ouder wordt het risico groter dat je datgene overneemt wat je innerlijk weigert. Een kind dat rechter is van zijn ouders ( je veroordeelt je ouders), installeert onbewust bij zichzelf het patroon van navolging. Voor jou, als het kind, zijn er geen andere ouders dan die het heeft.

Reik jij nog uit naar je ouders? Naar de mensen om je heen?

Van nature reiken kinderen naar hun ouders uit. Dit betekent dat je zoekt naar oogcontact, je handen hebt uitgestoken om aangeraakt en opgetild te worden en kinderen staan open voor het verlangen samen met de ander te zijn. Je vertrouwen in de volwassene is onbeperkt. Opgroeiende kinderen hebben de emotionele bevestiging en bescherming van hun ouders nodig. 

Onderbroken uitreiking betekent dat je als kind je niet meer op je ouder richt om te krijgen wat het nodig heeft. Je hebt het basisvertrouwen verloren dat de ouder er voor je zal zijn. Onderbroken uitreiking ontstaat na traumatische ervaringen, zoals een zeer moeilijke bevalling, een ziekenhuisopname, of een lange tijd niet beschikbaar geweest waardoor het ouder-kindcontact werd verbroken. Na zo’n ervaring moet het vertrouwen in de ouder worden hersteld.

Niet meer vragen wat je nodig hebt

Als je als kind ervaart dat de ouders geen ‘voeding’ voor je hebben, bijvoorbeeld als je verwaarloosd wordt, reik je niet meer uit. Kinderen die veelvuldig ervaren dat hun ouders emotioneel afwezig zijn, merkbaar in oogcontact, vragen niet meer wat ze nodig hebben; ze trekken zich terug. Dat kan nog steeds doorwerken in het hier en nu. Je doet het zelf wel. Je reikt niet uit naar de mensen om je heen en al helemaal niet naar je ouders. 

Herstel van uitreiken

Je verbreekt als kind het uitreiken naar je ouders en anderen niet omdat je dat wilt,  maar je koppelt het uitreiken aan de traumatische ervaring en aan een diep wantrouwen. Je ouders weer toelaten is het herstel van de verbinding met het leven. 

In de werkelijkheid ben je onafhankelijk van je ouders voor de vervulling van je leven, maar gevoelsmatig kan je afhankelijk blijven in het nemen van het leven. Het is belangrijk dat je je onafhankelijkheid, in tegenstelling tot het kind van toen, beseft. Dan kan je opnieuw uitreiken en het leven gaan nemen zoals het is.

Bronnen

Nestgeuren | Piet Weisfelt – Vonken van verlangen | Wibe Veenbaas en Joke Goudswaard – Passe-Partout | Wibe Veenbaas, Morte Hjort, Mirjam Broekhuizen en Mirjam Dirkx